Bacaklarım üç yerden kırılmıştı. Omurgam hasar görmüştü. Hayatım; rehabilitasyon, prognoz ve “belki” gibi kelimelerin gölgesine girmişti. Kazadan önce hayatım en güzel haliyle sıradandı; notlarımı, çocukları ve balo fotoğraflarını dert ederdim. Sonrasında ise tek derdim “görünmek” oldu.
