En Küçük Kızının Doğum Gününde

Asya derin bir nefes aldı.

“Çünkü annem geri dönmek istiyormuş. Aslı Hanım bunun sebebini de anlatan bir mesaj bulmuş.”

Nalan aniden ileri atıldı.

“Asya, telefonu ver!”

Araya girdim.

“Yeter, Nalan. Kızımdan uzak dur.”

Asya ekrandaki son mesajı bana gösterdi.

“Çocuklar artık büyüdü. En küçüğünün gönlünü alırsam diğerleri de yumuşar. Babaları beni eve kabul ederse yeniden düzen kurana kadar kalacak yerim olur.”

Mesaj yalnızca iki hafta önce yazılmıştı.

Korhan’ın şirketinin borca girdiğini, evlerini sattıklarını ve Nalan’la ayrılma aşamasına geldiklerini de Asya’nın Aslı’dan öğrendikleri arasında duyunca her şey anlam kazanmaya başladı.

“Nalan,” dedim. “Gerçekten çocukları görmek için mi geldin, yoksa gidecek başka yerin kalmadığı için mi?”

Yüzündeki öfke yavaşça söndü.

“İkisi birden olamaz mı?” diye fısıldadı.

“Olabilir. Ama neden doğruyu söylemedin?”

Korhan sinirle güldü.

“Ben gidiyorum. Sizin aile meseleniz beni ilgilendirmiyor.”

Nalan ona döndü.

“Bütün bunlar senin yüzünden!”

Korhan kapıya yürürken cevap verdi:

“On yıl önce çocuklarını bırakmaya kendin karar verdin. Şimdi suçu bana yükleme.”

Aralarında başlayan tartışmayı durdurdum.