İkizlerimle Yağmurda Yürürken Son Paramı

“O yağmurlu gece, kimsenin beni fark etmediğine inanıyordum,” diye yazmıştı. “Sonra sen geldin. Kucağında iki bebek, cebinde son paran vardı. Bana sıcak bir şey almamı söyledin. Ama asıl verdiğin şey para değildi. Benim hâlâ insan olduğumu hatırlattın.”

Mektup elimde titriyordu.

Rıza Bey ertesi sabah bir yardım merkezine gitmiş. Oradan eski bir arkadaşına ulaşmış. Tedavi görmüş, zamanla yeniden iş hayatına dönmüş. Kendisine kalan şirket hisselerini geri almış ve yıllar içinde varlıklı biri olmuş.

Fakat mektubun sonraki satırları nefesimi kesti.

“İki ay sonra seni aramaya başladım. O gece montunun yakasında öğrenci kartın vardı. Adını ve okulunu hatırlamıştım. Seni bulduğumda küçük bir öğrenci yurdunda kaldığını öğrendim. Doğrudan kapını çalmaya cesaret edemedim. Çünkü iyiliğine karşılık para teklif ederek seni incitmek istemedim.”