Kızım sessiz bir ziyaret için

Deniz birkaç saniye sustu. Telefonda yalnızca nefes alışverişi duyuluyordu.
Sonra alaycı bir kahkaha attı.
“Tehdit mi? Yanlış duymuşsunuz. Ben sadece kızımla konuşmak istiyorum.”
“Konuşmanız kaydediliyor,” dedim aynı sakinlikle. “Bir sonraki cümleniz dosyaya girecek.”
Bu kez sesi sertleşti.
“Dosya mı? Siz kimsiniz?”
“Klara’nın annesiyim.”
“Kendinizi bu işin dışında tutun. Bu aile meselesi.”
Başımı hafifçe salladım.
“Hayır Deniz. Bir kadına sistematik şiddet uygulandığında bu artık aile meselesi değildir.”
Telefon bir anda kapandı.
Klara’nın elleri hâlâ titriyordu.
“Şimdi daha da öfkelenecek.”
Omzuna elimi koydum.
“Hayır. Çünkü artık kontrolü kaybetti.”