Gerçek, bahaneden daha ağırdı.
“Ölmek üzere olduğunu biliyordu,” dedim. “O yüzden söyledi. Kızının desteksiz kalmasını istemedi.”
Ceren başını salladı. “Geçen ay para gelmedi. Bir şey olduğunu anladım.”
“Ödemeler devam edecek,” dedim gözlerinin içine bakarak. “Ama bu bizi bir aile yapmaz.”
Şaşkınlık yüzünde belirdi.
“Öfkeliyim,” dedim. “Bu öfke ne kadar sürer bilmiyorum. Ama Azra bunların hiçbirini seçmedi. Ve şimdi…”
Durup nefes aldım.
“Şimdi kim olacağıma ben karar vereceğim.”
Kendi sözlerime ben bile şaşırdım.
O akşam eve dönerken dünya tuhaf bir şekilde sakindi.
Murat’ın ölümünden beri ilk kez, her şeyin sadece başıma gelmediğini hissettim.
Bundan sonra ne olacağına karar verecek olan bendim.