Levent onu görür görmez

“Benim için asıl önemli olan bu değil,” dedi. “Bu eve geldiğimde kapıyı gönül rahatlığıyla çalabilmek.”

Levent başını önüne eğdi. “Bir daha kapıda hesap sorulmayacak,” dedi.

O an anladım: Bir evin gerçek zenginliği, kimin ne kadar para getirdiğiyle ölçülmüyordu. Asıl mesele, kapısını açtığımız insanların kendilerini misafir değil, değerli hissetmesiydi.

Annem o gün giderken arkasından baktım. Bu kez elinde bir fatura yoktu. Gülümseyerek el sallıyordu. Güneş de kucağımda ona elini uzatıyordu.

Ve ben kızımın büyüdüğünde şu gerçeği öğrenmesini istiyordum: Sevgi karşılıksız verilebilir; ama saygı, herkesin ödemesi gereken bir borçtur.