Üç Yaşındaki Kızı Evlat Edindim

Ertesi sabah eski telefon defterlerimi karıştırdım. Feride'nin numarası değişmişti. Ortak tanıdıklarımızdan birkaçını aradım. Sonunda üniversiteden arkadaşları Şebnem'e ulaştım.

'Feride uzun zamandır ortalarda görünmüyor,' dedi. 'Ama geçen yıl onunla kısa bir telefon görüşmesi yaptım. Çok zor günler geçiriyordu.'

'Ne olmuştu?'

'Anlatmak istemedi. Sadece küçük kızından söz etti. Ona iyi bir hayat sağlayamadığını düşünüyordu.'

Telefonu kapattığımda içimdeki merak artık acıya dönüşmüştü.

Feride'yi bir zamanlar ailemizin bir parçası gibi görmüştük. Nasıl olmuştu da yıllar sonra çocuğuyla benim yollarım böylesine tuhaf bir şekilde kesişmişti?

İki hafta sonra Tuncay Bey aradı.

'Görüşmemiz gerekiyor. Mektubun tamamına ulaştık.'

Bu kez büroya giderken korkumun yanında başka bir duygu vardı: kararlılık.

Tuncay Bey ikinci sayfayı önüme bıraktı.

Feride şöyle yazmıştı:

'Derya, hayatımın en zor zamanlarında yanımda olan insandı. Üniversitede kalacak yerim olmadığında beni evlerine götürdü. Sabahat Teyze bana kendi kızıymışım gibi davrandı. Onlardan gördüğüm iyiliği unutmadım.'

Yazıyı okumak için birkaç kez durdum.

'Kızım doğduğunda ona Derya'nın sevdiği çiçeklerden birinin adını verdim: Gonca. Çünkü bir gün büyüyüp kendi hayatını kuracağını düşünmek bana güç veriyordu.'

Sonraki satırlar daha da ağırdı.

'Kızımla ilgilenmekte zorlandığımı biliyorum. Onun güvenliğini ve geleceğini düşünerek yardım istedim. Bir gün büyüdüğünde onu sevmediğimi sanmasını istemiyorum. Onu sevdiğim için yardım istediğimi bilsin.'

Mektubun sonundaki cümle beni derinden sarstı.

'Sabahat Teyze hayattaysa ve bir gün bu yazıyı okursa, Derya'nın bana öğrettiği şeyi kızımın da öğrenmesini isterim: İnsan bazen ailesini yalnızca doğduğu yerde değil, kendisine sevgi gösteren insanların yanında bulur.'

Uzun süre konuşamadım.

Demek Derya'nın adı bu yüzden geçiyordu.

Gonca benim torunum değildi. Kızımın gizli kalmış bir çocuğu da değildi. Ama rahmetli kızımın yıllar önce gösterdiği bir iyilik, hiç beklemediğim şekilde benim hayatıma geri dönmüştü.

Tuncay Bey sessizliği bozdu.