Üç Yaşındaki Kızı Evlat Edindim

Çünkü çok mutluyum.'

'Ben de mutluyum,' dedi. 'Yarın yine bahçede oynayalım mı?'

'Her zaman, canım.'

O gece onu yatağına yatırdım. Tavşanını kolunun altına sıkıştırdı, gözlerini kapatmadan önce elimi tuttu.

'Seni çok seviyorum.'

'Ben de seni çok seviyorum, Gonca.'

Odadan çıkarken kapının yanında durup bir kez daha baktım.

Avukatın bürosunda açılan o dosya ilk başta beni korkutmuştu. Kızımın adını gördüğümde geçmişin yeniden üzerime yıkıldığını sanmıştım.

Oysa öğrendiğim gerçek, Gonca'nın kim olduğunu değiştirmemişti. Yalnızca onun hikâyesinde sevginin ne kadar farklı biçimlerde var olabileceğini göstermişti.

Beş aile onun geçmişindeki belirsizliklerden korkup geri çekilmişti. Ben de korkmuştum. Ama korkunun bir çocuğun geleceğine karar vermesine izin vermek istememiştim.

Artık biliyordum ki Gonca'nın hayatına girmem, Derya'nın yerini doldurmak değildi. Gonca da kaybettiğim kızımın yerine gelmemişti.

İkisi de kalbimde kendilerine ait bir yere sahipti.

Koridordaki ışığı söndürdüm. Yıllardır sessizliğe alışmış olan evimde artık küçük bir kızın huzurlu nefesi duyuluyordu.

Ve ben, altmış dokuz yaşımda, hayatın insana ikinci bir başlangıç verebileceğini öğrenmiştim.

Bu kez geçmişimi unutarak değil, onu kabullenerek yaşamaya devam edecektim.