Sonra benden de konuyu açmamamı istedi

Doktor gözlerini kaçırdı. “Sonra benden de konuyu açmamamı istedi. İdil'in kendisini suçlamasından korktuğunu söyledi. Buna razı olmamalıydım. Dosyada sonuçlar duruyor ama sizinle ayrıca görüşmedim. Bu benim de hatam.”

Sandalyeden kalktım. “Peki kızım biliyor muydu?”

“Son haftalarda öğrenmişti. Size bir mektup bırakmak istedi. Mektubu eşinize teslim etmemi söylediğimde, bunu kendisinin yapacağını belirtti. Ama dün İdil, hemşireye mektubun size ulaşmadığından korktuğunu söylemiş.”

Doktor cebinden üzerinde adım yazılı küçük bir zarf çıkardı.

“Bu, kızınızın kendi el yazısıyla hazırladığı ikinci mektup. Hemşire arkadaşımız saklamış.”


Zarfı açarken parmaklarım uyuşmuştu.

“Canım annem,” diye başlıyordu. “Bunu okuyorsan sana sarılamıyorum demektir. Ama ne olur, önce kendini suçlama. Sen benim için elinden geleni yaptın. Sana söyleyemediklerim var. Babamın bana verdiği kapsüllerle ilgili gerçeği öğrendim. Bana yardım etmek istediğine inanmak istiyorum. Fakat ondan sakladığı bir şeyi açıklamasını istediğimde çok korktu. Sana her şeyi anlatmasını söyledim. Eğer anlatmadıysa, çalışma odasındaki kilitli çekmecenin içini görmelisin.”