Çocukluğu boyunca annesinin onu istemediğine inanmıştı. Kemal ona, Nevin’in başka bir hayat seçtiğini, oğlunu geride bıraktığını söylemişti.
“On yaşındayken annemi görmek istediğimi söyledim,” dedi Yusuf. “Babam çok sinirlendi. Bana, ‘O seni görmek isteseydi şimdiye kadar gelirdi,’ dedi.”
Oysa annem gelmişti.
Hem de yüzlerce kez.
Her pazar.
Aynı saatte.
Aynı peronda.
Birden çocukken anneme söylediğim bir cümleyi hatırladım.