Beni On Dokuzumda Evden Çıkaran Annem

Koral homurdandı, “Çocukların yanında bunu yapman gereksiz.” Çocuklara baktım; biri yorgunluktan gözlerini ovuşturuyordu, küçük kız elindeki oyuncağı sıkıca tutuyordu. “Haklısın,” dedim. “Bu yüzden bağırmıyorum. Bu yüzden köpekleri kontrol altında tutuyorum. Bu yüzden sizi burada sonsuza kadar bekletmeyeceğim.”

Masamdan hazırlayıp getirdiğim bir zarfı kapının yanındaki posta kutusu bölmesine bıraktım. İçinde yakındaki bir motel için iki gecelik ödenmiş rezervasyon çıktısı, üç kiralık daire ilanı, Koral için marangozluk ve depo işi ilanları, çocuklar için belediyenin okul kayıt birimi numarası ve sosyal hizmetler danışma hattı vardı. “Çocuklar dışarıda kalmasın diye bunu hazırladım,” dedim. “İsterseniz kullanın. Ama bu kapı açılmayacak.” İpek gözlerime inanamaz gibi baktı. “Bizden gerçekten bunu mu esirgiyorsun? Sende bu kadar yer varken?” Elimi kapının soğuk demirine koydum. “Bu yer boş değil. Burada yaşayan bir hayat, burada çalışan on iki insan ve onların ailelerini geçindiren bir iş var. Siz plansızlığınızı benim sorumluluğum gibi getirdiniz. Buna izin vermeyeceğim.”


Annem son kozunu oynadı. “Demek ki bunca yılda soğuk ve bencil biri olmuşsun.” Bir an, on dokuz yaşındaki hâlimin bu cümleyle paramparça olabileceğini düşündüm. Ama otuz bir yaşındaki ben sadece gerçeği gördü. “Hayır,” dedim. “Sınır koymayı öğrendim.”