Dört aydır gün sayıyordum

Meral ile iki kez bebek kaybetmiştik ve bu kayıpların onu her seferinde ne hale getirdiğini görmüştüm. Son görevimde bu yaralanma gerçekleştiğinde, ona söylememe kararı aldım. Hamileydi ve bu sefer bebekler tutunmuştu. Henüz bu kadar hassas bir durumdayken onu korkutacak ve üzecek bir haber vererek bu durumu riske atamazdım. Karım Meral’e de anneme de bacağımdan bahsetmemiştim. Bunu sadece bir kişiye söylemiştim: On iki yaşımdan beri en yakın arkadaşım olan Mert. Telefonda ona anlattığımda ağlamış ve şöyle demişti: “Şimdi güçlü olman gerekecek dostum. Sen her zaman sandığından daha güçlüydün.” Ona hiç tereddüt etmeden inanmıştım.