“Sonra istemeden bir hata yaptım.”
“Nasıl bir hata?”
“Bir gün bana ‘Keşke iki annem olsa.’ dedi.”
Boğazım düğümlendi.
“Ben de gülerek, ‘Olabilir, ben de seni kendi kızım gibi seviyorum.’ dedim.”
Sessizlik çöktü.
“O günden sonra bana daha çok bağlandı.”
Seda’nın gözleri dolmuştu.
“Ama hiçbir zaman senin yerini almak istemedim.”
Çekmeceden küçük bir defter çıkardı.
“Bak.”
Defter, Elif’in birlikte yapmak istediği şeylerin listesiydi.
Sayfaların çoğunda benim adım yazıyordu.
“Annemle kurabiye yapmak.”