Oğlum rahmetli babasının gömleklerinden hayır amaçlı

Onları yerel bir sosyal yardım merkezine götürdük. Kendi kahramanını kaybetmiş olan oğlumun, diz çöküp “babasının gömleğinden” yapılmış bir ayıyı, sırtındaki kıyafetlerden başka hiçbir şeyi olmayan küçük bir kıza uzatışını izledim.

Arabaya dönerken ona fısıldadım: “Baban acı çeken insanlara doğru koşardı. Sen de aynısını yapmanın kendi yolunu buldun.”

HESAPLAŞMA ŞAFAĞI
Ertesi Çarşamba, kapının sertçe çalınmasıyla huzurumuz paramparça oldu. Kalbim göğüs kafesimi döverek uyandım. Jaluzilerden dışarı baktığımda kanım dondu. Kaldırımda iki jandarma aracı ve siyah bir makam arabası çalışır halde bekliyordu.

“Sarp, kalk!” diye tısladım sabahlığımı üzerime geçirirken. “Arkamda dur.”

Bir kabusa hazırlanarak kapıyı açtım. Kısa saçlı, uzun boylu bir başçavuş orada duruyordu, yüz ifadesi okunmuyordu. “Hanımefendi, sizden ve çocuktan dışarı çıkmanızı rica ediyoruz.”