Evlilik dediğin biraz da sınır bilmekti

Herkes bize “ayrılmaz ikili” derdi.
Son yıllarda bende bir şeyler değişmeye başlamıştı. Gözlüğümü bir koyar, bir daha bulamazdım. Ocağın altını açık unuttuğum oldu. Aynı hikâyeyi aynı misafire iki kez anlatırken kendimi yakaladım. Mehmet hiçbir zaman “Yine mi unuttun?” demedi. Sadece daha dikkatli oldu. Ben fark etmeden çaydanlığı ocağın üstünden aldı, anahtarımı cebime koydu, randevuları duvara yazdı. Sanki beni incitmeden hayatı biraz daha yumuşatmaya çalışıyordu.
Ama tek bir kuralı vardı: Garaj.
Bir öğleden sonra markete gitmek için evden çıktı. Acele etmiş olmalı; eldivenlerini mutfak masasının üzerinde unutmuştu. “Kesin garajdadır” diye düşündüm. Üşütmesini istemedim. Eldivenleri alıp ona götürmek, sevgimi küçük bir hareketle göstermek istedim.