Levent onu görür görmez

Annem bunu hiçbir zaman yüzüne vurmamıştı. Ben de evliliğimizi korumak için susmuştum. Ama biraz önce onun titreyen ellerle emekli maaşından para saymasını izlerken, susmanın artık iyilik olmadığını anlamıştım.

“Hatırladın mı?” dedim. “Annemden aldığın parayı?”

Levent önce bana, sonra kapıya yönelmiş anneme baktı.

“O para bize yardım olsun diye verilmişti.”

“Hayır,” dedim. “Burada kendi el yazınla ‘borç olarak aldım’ yazıyor. Üstelik imzan da var.”

Annem araya girdi. “Kızım, ne olur büyütmeyin. Ben o parayı istemiyorum.”