Salondaki herkes sessizliğe gömüldü.

“Bunu yanlış anlama.”

Bora derin bir nefes aldı.

“Ben senin oğlunum. Bunu inkâr etmiyorum. Ama bugün olduğum insanı sen yaratmadın.”

Sonra bana baktı.

“Annem yarattı.”

Salon bir kez daha alkışlarla doldu.

Bu kez ayağa kalktım.

Bora bana doğru yürüdü.

Sarılmak için kollarımı açtım.

O da bastonunu yanına bıraktı ve bana sarıldı.

O an mezuniyet salonunda yüzlerce insan vardı ama ben yalnızca oğlumu hissediyordum.

Omuzlarıma kapanmıştı.

Fısıldadı.

“Başardık anne.”

Ben de kulağına aynı şeyi söyledim.

“Başardık.”

Volkan birkaç adım arkamızda duruyordu.

Bir süre sonra yaklaştı.

“Bora, benimle konuşman gerekiyor.”

Bora geri çekildi.

“Konuşuyoruz zaten.”