Salondaki herkes sessizliğe gömüldü.

Sonra mikrofonu tuttu.

“Bu kâğıdı yıllarca sakladım. Çünkü bir gün babamın geri döneceğini düşündüm.”

Volkan ayağa kalktı.

“Bora…”

Bora elini kaldırdı.

“Lütfen. Sözümü bitireyim.”

Volkan tekrar oturdu.

Bora devam etti.

“Babam bugün buraya geldi ve bana annemin ona istediği hayatı veremediğini söyledi.”

Salondaki bazı insanlar dönüp Volkan’a baktı.

Volkan’ın yüzü kıpkırmızı olmuştu.

“Belki haklısın baba,” dedi Bora.

Bu cümleyi duyunca ben bile şaşırdım.

Volkan’ın yüzünde kısa bir umut belirdi.

Ama Bora hemen devam etti.

“Annem sana rahat bir hayat veremedi. Çünkü hayatı benim için zorlaşmıştı.”

Salon yeniden sessizleşti.

“Annem bana rahat bir hayat vermek için kendi hayatını zorlaştırdı.”

Bu kez alkış bir anda patladı.

İnsanlar ayağa kalkmaya başladı.

Ben ise yerimden kalkamıyordum.

Ağlıyordum.

Bora’nın yüzüne bakıyordum.