Komşum Her Cuma Bana Aynı Cümleyi Söylüyordu

Masrafları hesapladık. Kocam bazı harcamalarını kıstı. Kardeşi de yardım ücretinin bir bölümünü karşılamayı kabul etti.

İlk kez ailede herkes kendi payına düşen sorumluluğu konuşuyordu.

Ama asıl zor olan, yıllardır yerleşmiş alışkanlıkları değiştirmekti.

Kayınvalidem bir gün bana dönüp şöyle dedi:

“Eskiden bunları hep sen yapardın.”

“Evet,” dedim. “Ama artık hepimizin yapması gerekiyor.”

Bir şey söylemedi.

Sonra elini uzatıp elimi tuttu.

“Babanıza çok emek verdin,” dedi. “O zaman yeterince teşekkür edemedik.”

Gözlerim doldu.

“Ben teşekkür beklemiyordum. Yalnızca biraz anlaşılmak istiyordum.”

O da ağladı.

Bu konuşmadan sonra her şey bir anda düzelmedi. Zaman zaman eski alışkanlıklarımız geri dönüyordu. Kocam bazen bana haber vermeden iş ayarlamaya kalkıyor, ben de istemediğim hâlde hemen kabul etmeye hazırlanıyordum.

Fakat artık durup konuşabiliyorduk.

Bir akşam kızım bizi mutfakta otururken gördü.

O da uzun zamandır annesinin hayatının başkalarının ihtiyaçlarına göre şekillendiğini fark ettiğini söyledi.

“Anne, ben küçükken hep yorgundun,” dedi. “Sana bir şey sorarken bile rahatsız etmekten korkardım.”

Bu sözler kalbime dokundu.

“Keşke bana söyleseydin.”

“Çocuktum. Bunun normal olduğunu sanıyordum.”

Kızımın elini tuttum.

“Ben de öyle sanmıştım.”

O gece bana uzun zamandır sormadığı bir soru sordu.

“Anne, sen hâlâ kendi dükkânını açmak istiyor musun?”

Soruyu duyunca şaşırdım.

Yıllarca bu hayalimden kimseye bahsetmemiştim.

“İstiyorum,” dedim. “Ama artık eskisi kadar cesur değilim.”