Komşum Her Cuma Bana Aynı Cümleyi Söylüyordu

Yazıyı okurken gözleri doldu.

“Bunu bilmiyordum.”

“O zaman onun adına karar veren de sendin.”

Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Sonunda kocam ellerini masanın üzerine bıraktı.

“O zamanlar kredi ödüyorduk. Kardeşim yardım etmiyordu. Babamın bakımı için ayrıca para harcamaktan korkuyordum. Senin işten ayrılmanın daha kolay olacağını düşündüm.”

“Kolay olan kimin için?”

Cevap vermedi.

“Benim için kolay değildi,” dedim. “Geceleri babanın ilaç saatlerini takip ediyordum. Gündüz evin işlerini yapıyordum. Kızımızın okul toplantılarına yetişemiyordum. Yıllarca dükkân açmak için biriktirdiğim parayı ev masraflarına harcadık.”

“Sen de kabul etmiştin.”

Bu söz beni öfkelendirdi.

“Çünkü bana başka yol olmadığını söyledin!”

Sesimi yükselttiğimi fark edince sustum.

Kocam da susmuştu.

Sonra daha sakin konuştum.

“Ben babana baktığım için pişman değilim. Onu severdim. Ama bana gerçeği söylemediğin için sana kırgınım. O yılları birlikte planlayabilirdik. Kardeşin de sorumluluk alabilirdi. Ben haftada birkaç gün çalışabilirdim. Belki yine çok zorlanırdık. Ama en azından karar benim de kararım olurdu.”

Kocam gözlerini kaldırdı.

“Haklısın.”

Bu kelimeyi duymak içimdeki yılların yorgunluğunu silmedi.

“Bana yalnızca haklı olduğumu söylemeni istemiyorum,” dedim. “Bir daha aynı şeyin yaşanmamasını istiyorum.”

O akşam uzun uzun konuştuk.

Kocam ilk kez babasının hastalığı sırasında ne kadar korktuğunu anlattı. Kardeşinden yardım istemeyi gururuna yediremediğini, insanların onu babasına bakmayan bir evlat olarak değerlendirmesinden çekindiğini söyledi.

Bütün bunları dinledim.

Fakat hiçbirinin benim yıllarca tek başıma yorulmamı haklı çıkarmadığını da söyledim.

Kocam itiraz etmedi.

Ertesi sabah kayınvalidemi kontrolüne kendisi götürdü.

Doktorun önerilerini birlikte değerlendirdik. Kayınvalidemin bazı günlük işlerde geçici yardıma ihtiyacı vardı ama sürekli yatakta kalmasını gerektiren bir durum söz konusu değildi. İyileşme sürecini ve gerekli kontrolleri planladık.

Kocam kardeşini aradı.

Bu kez konuşmayı ben yapmadım.

“Annemizin sorumluluğu yalnızca eşimin üzerinde olmayacak,” dediğini duydum.

Kardeşi önce işinin yoğunluğundan söz etti. Sonra hafta sonları annesiyle ilgilenebileceğini söyledi.

Kocam da hafta içindeki kontrolleri ve alışverişi üstlendi.

Kayınvalidem kendi evinde kalmak istediğini söyleyince onun görüşüne saygı duyduk. İhtiyaçlarını konuştuk. İlk haftalarda, bütçemizin elverdiği ölçüde haftada üç öğleden sonra ücretli yardım almayı kararlaştırdık. Gerektiğinde başka destek hizmetlerine başvurmak için de bilgi edindik.

Bütün bunlar kolay olmadı.