OĞLUM HAYATINI KAYBETMEDEN ÖNCE...

Satırlar bulanıklaşmaya başladı.

“Ben de aynı şeyi düşünüyorum,” diye devam etmişti Utku.

“Ben gidersem sen ne yapacaksın?”

Artık ağlamamı tutamıyordum.

Yıllardır güçlü olmaya çalışmıştım.

Kocam öldüğünde Utku daha küçüktü. Cenazede ağlamamak için dişlerimi sıkmıştım çünkü oğlum bana bakıyordu.

Sonra yıllar boyunca hem anne hem baba olmaya çalıştım.

Okul gösterilerinde alkışlayan bendim.

Ateşlendiğinde başında bekleyen bendim.

İlk kez kalbi kırıldığında gecenin üçünde mutfakta onunla çay içen bendim.

Şimdi ise oğlum beni kendi ölümüne hazırlamaya çalışmıştı.

Mektubun devamında şunlar yazıyordu:

“Miray’a kalbimin ona gideceğini hiç söylemedim. Çünkü bunun sözünü veremezdim. Ama doktor, şartlar uygun olursa ihtimal olduğunu söyledi.”

Figen sessizce ağlıyordu.

“Utku bunu Miray’a söylemedi mi?” diye sordum