Salondaki herkes sessizliğe gömüldü.

Çünkü oğlum hiçbir zaman nefret dolu bir çocuk olmadı.

Babası bizi terk ettikten sonra bile Volkan hakkında kötü konuşmazdı.

İlk yıllarda bazen geceleri odasına girdiğimde onu pencerenin önünde otururken bulurdum. Tekerlekli sandalyesi cama dönük olur, sokaktan geçen arabalara bakardı.

Bir keresinde yanına oturup neden uyumadığını sormuştum.

“Babam bir gün geri gelir mi anne?” demişti.

O an içimde bir şey parçalanmıştı.

Ona yalan söylemek istememiştim.

“Bilmiyorum oğlum,” diyebilmiştim sadece.

Bora da başını sallamıştı.